Stel je voor…
Het enige waarvan je je bewust bent is jezelf in een lege, geurloze ruimte. Je kunt je eindeloos naar alle richtingen bewegen zonder tegen een obstakel te botsen of tegen een muur te lopen. Je hebt wel een bodem waarop je kunt staan, lopen, liggen, zitten. De bodem verandert nooit van structuur. In de ruimte is de temperatuur altijd hetzelfde. Je weet niet of het licht of donker is, want in de ruimte is niks te zien. De enige geluiden die je hoort zijn de geluiden die jezelf maakt en de keren dat er dichtbij jou iets met een tik op de bodem van de ruimte valt. Je voelt ook alleen jezelf en dat iets. De eerste keer nam je impulsief dat iets in je handen. Je weet niet meer waarom je daarna het iets in je mond stopte. Daar veranderde het iets van structuur. Je slikte het door. Het iets is niet lekker en niet vies.
Telkens als er weer een iets vlakbij jou valt eet je het. Dat iets zorgt ervoor dat………… voor wat zorgt het iets eigenlijk? Je weet niet dat je leeft, want je bent in de ruimte nog niks tegengekomen dat beweegt zoals jij, dat ademt zoals jij en geluid kan maken zoals jij. Je hebt ook nog nooit meegemaakt dat bewegen, ademen en geluid maken kan stoppen bij iets zoals jij, laat staan dat je eraan denkt dat dit ook jou kan overkomen en dat je dan dood bent. Je kent niet de emoties van het horen van iets moois of lelijks, het zien van iets moois of lelijks, het voelen van dreiging of veiligheid. Je kent geen angst, want er gebeurt niks in de ruimte waar je bent. Je kent ook niet de behoefte om een schuilplek te hebben, want je hebt het nooit koud, nooit te warm, je oren worden niet geteisterd door lawaai. Je hebt geen reden
om op zoek te gaan naar geborgenheid. Contrasten maken het mogelijk om het leven te beleven…
Als we aldoor hetzelfde zouden zien, horen, voelen, ruiken en proeven, zouden we geen emoties hebben. De contrasten en de schakeringen daartussen roepen onze emoties op. Blindgeborenen die ook geen verschil kunnen waarnemen tussen licht en donker, zien met het achterhoofd evenveel als met de ogen, helemaal niks dus. Aldoor zwart zien is ook niet wat blindgeborenen beleven. Er is geen kleur. Je staat nu bij een GROOT EI waar je in kunt zitten en liggen. Het ei kan open en dicht.
Op de buitenkant van het ei kun je met je vingers witte paden volgen die je naar de ingang brengen. Op weg naar de ingang zijn er geen kleuren die je kunnen misleiden. Hoe zit dat met geluid, gevoel, geur en smaak? Leven is het veilige en beschermende gevoel van geborgenheid en het verlangen naar ruimte en vrijheid. Hoe kwetsbaar is de geborgenheid van de rups in de cocon, van het nog ongeboren kuiken in het ei, van de mensen in hun
huizen? Hoe wordt de buitenwereld beschermd tegen het gevaar wat van binnen naar buiten komt? Wat heeft de buitenwereld ons te bieden als de plek waar wij ons veilig wanen niet zo veilig blijkt te zijn? Volg de paden op het ei en vind jouw persoonlijke antwoord.
Tekst door Corrie Balemans. Corrie is blind en teamlid van het Zie je wel(?)- project, www.ziejewel.org
Ei-gevoel
Je staat bij een heel bijzonder ei. Het is speciaal voor Sensory MoMa ontwikkeld en bedoeld om je mee te nemen in de belevingswereld van mensen met een visuele beperking.
Lees hieronder de uitleg van Corrie Balemans om het ei te kunnen ervaren zoals het bedoeld is.
Stap jij in het ei?
In het ei bieden we de mondfullness beleving van Allard Medema aan. Wil jij dat uitproberen?
Ga dan naar de Mondfullness uitleg.